Het is december 1787. De veertienjarige John Jacob Turnstile, die al vaker met de politie in aanraking is gekomen, is voor de zoveelste keer op weg naar de gevangenis. De autoriteiten doen hem een voorstel: er ligt een recent opgeknapt schip in de haven, klaar om te vertrekken op een belangrijke missie. De kapitein is met spoed op zoek naar een scheepsmaatje. John heeft niet echt iets te kiezen, en voor hij het weet zwaait hij op het dek van de Bounty zijn oude leven uit terwijl het schip vertrekt met bestemming Tahiti.

Na een lange, gevaarlijke reis bereiken ze het tropische eiland. De kokosnoten, eeuwige zonneschijn en halfnaakte vrouwen die ze daar aantreffen, hebben een betoverende uitwerking op de bemanning.

Wanneer de terugreis ter sprake komt, slaan ze aan het muiten. De scheepsjongen ziet zichzelf plotseling gevangen in een draaikolk van gewelddadige gebeurtenissen met een zeer onzekere uitkomst…

‘Een duizelingwekkende krachttoer (…) Dit is een opmerkelijk en overtuigend verteld verhaal.’ The Irish Times

‘Een prachtig, sfeervol tijdsbeeld (…) Door nauwgezet onderzoek en groot vakmanschap slaagt Boyne erin om niet alleen de belangrijkste personages tot leven te brengen, maar ook de geluiden, geuren en het tumultueuze leven aan boord (…) Dit is verhalen vertellen op het hoogste niveau.’ The Mirror

‘Vriendschap en trouw. Mooie gevoelens maar voor mij toch wat te wazig in dit boek. Toch laat dit boek zich makkelijk lezen…wel een lekker vakantieboek.’ Gerda van Rijnberk-Valkering

‘Dit reisverhaal, geschreven in de ik-vorm,  lees je ondanks de ietwat lange aanloop, maar door de met gevoel omkleedde woorden en de eenvoudige woordkeuze, in een adem uit.’ Gabrielle Zegers

‘Vanaf de eerste zin lokt John Boyne zijn lezer midden in de wereld van de jonge John Jacob Turnstile. Hij neemt je aan de hand, wekt het verleden tot leven, navigeert je in een pure, ongekunstelde vertelstijl door wereldzeeën, wanhoop, wijsheid en woede.’ Lilian Hoogendoorn

‘De scheepsjongen had mij vanaf de eerste bladzijde in z’n greep. Voor ik het wist keek ik samen met de jonge Turnstile verbijsterd rond op de Bounty, onderwijl luisterend naar zijn trieste levensverhaal (…) De schrijfstijl van Boyne is toegankelijk, meeslepend en rauw. Hij diept precies de juiste personages uit om sympathie en antipathie op te roepen en weet elke keer het juiste verteltempo te vinden.’ Marijke van den Hatert